| Οι Λαϊκοί Δρόμοι |
|
|
| Γράφει ο/η Giagligian | |
| 09.08.04 | |
|
Μεγάλο χάος και σύγχυση επικρατεί με τους σημερινούς για τα ελληνικά δεδομένα Δρόμους τόσο που έχει κτιστεί ένας νέος πύργος της Βαβέλ. Για τα λαϊκά μας όργανα χρησιμοποιούμε και τις χώρες. Εκείνο που προκαλεί το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η ονομασία τους. Και τα Μακάμ τι ρόλο παίζουν; Και οι Ήχοι της Βυζαντινής; Και οι τρόποι και τα γένη των αρχαίων; Σίγουρα η έννοια «δρόμος» ενσωματώνει και την έννοια της δυτικής «κλίμακας». Ας ξεκινήσουμε από αυτήν που είναι πιο απολυτοποιημένη πιστεύω. Λέγοντας Κλίμακα [<αρχ. κλίμαξ < κλίνω] ή Σκάλα, εννοούμε μία σειρά από μουσικούς ήχους / νότες που ο αριθμός τους ποικίλει από κλίμακα σε κλίμακα, και την οποία χρησιμοποιούν οι μουσικοί κάθε λαού ως βάση για την δημιουργία της μουσικής και των τραγουδιών τους. Οι νότες κάθε μουσικής κλίμακας, έχουν ένα συγκεκριμένο τρόπο διάταξης μέσα σ' αυτήν και όταν λέμε διάταξη αναφερόμαστε κυρίως στις ηχητικές αποστάσεις που απέχουν οι νότες αυτές μεταξύ τους. Πηγή: Βικιπαίδεια Σε αυτές τις αποστάσεις οφείλεται το μοναδικό άκουσμα κάθε κλίμακας, που η ανθρώπινη αντίληψη το μεταφράζει σε ένα αισθητικό χαρακτηριστικό και συναίσθημα. Υπάρχουν κλίμακες που στην παράδοση των λαών εκφράζουν χαρά, λύπη, περηφάνια, αυστηρότητα, μεγαλοπρέπεια, σεμνότητα κ.λπ. Υπήρξαν και υπάρχουν πολυάριθμες και διαφορετικές μεταξύ τους ως προς την διάταξη κλίμακες, που κάθε δημιουργός - λαός τις ονομάζει με έναν δικό του τρόπο. Αλλά είναι το ίδιο οικοδόμημα κάθε φορά; Οι αρχαίοι Έλληνες για παράδειγμα, είχαν τους τρόπους και σε κάθε τρόπο έδιναν ανάλογα με την διάταξή του και ένα διαφορετικό όνομα, παρμένο από τόπους και λαούς που τους πρωτοχρησιμοποίησαν. Υπήρξε έτσι, ο "Δώριος ή Δωρικός" τρόπος, ο "Λύδιος", ο "Φρύγιος". Ήταν αυτά κλίμακες, δηλαδή μια διάταξη από μερικές νότες; Οι Βυζαντινοί είχαν και έχουν αντίστοιχα τους ήχους και τους χώριζαν σε "κύριους ήχους" και "πλάγιους ήχους". Οι Άραβες έχουν τα μακάμ που τα χρησιμοποιούσαν οι παλιοί Έλληνες μουσικοί, μέχρι τα πρώτα χρόνια που διαμορφώθηκε η έννοια του ρεμπέτικου τραγουδιού οπότε και οι άρχισαν να ονομάζονται με το ελληνικό, δρόμοι. Αλλά ποια είναι άραγε η διαφορά τους; Οι Πέρσες πάλι χρησιμοποιούν τα περντέ, ενώ οι κινέζοι τα τιάο και οι Ινδοί τα ράγκα. Σήμερα, οι δικοί μας δρόμοι αποτελούν απλά μια κλίμακα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ο καθένας. Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι οι αποστάσεις μεταξύ των φθόγγων. Παραπέμπω στην ιδιαίτερα αξιόπιστη πηγή για τη θεωρία των δρόμων που είναι το βιβλίο "Λαϊκοί Μουσικοί Ορίζοντες" του Μανώλη Μιχαλάκη. |
|
| Τελευταία ανανέωση ( 22.01.07 ) |
| < Προηγ. | Επόμ. > |
|---|