Τα μουσικά όργανα είναι κατασκευές που παράγουν μουσικούς ήχους. Το σχήμα και ο τεχνικός τους μηχανισμός είναι κατάλληλα για να μπορούν τα χέρια και η αναπνοή των εκτελεστών να δίνουν μελωδίες με το ηχόχρωμα του καθενός.¹

Και υπάρχουν σε όλους τους πολιτισμούς και τους λαούς της γης. Κι ενώ είναι από τα ίδια υλικά φτιαγμένα, ηχούν τόσο διαφορετικά από τόπο σε τόπο και τόσο μοναδικά που μας υποδεικνύουν πόσο πρέπει να σεβόμαστε τον πολιτισμό και την παράδοση του κάθε λαού.¹

Τα ελληνικά παραδοσιακά όργανα ως ελληνικά ευνοούν την εκτέλεση της ελληνικής τοπικής μουσικής και την σωστή απόδοση του ύφους της. Αλλά και ως παραδοσιακά είναι φτιαγμένα από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο. Με απλά λόγια, υπάρχουν όργανα τα οποία μπορεί να τα παίξει ένα νήπιο αλλά υπάρχουν και όργανα που χρειάζονται ωριμότητα, εμπειρία και μακρόχρονη μελέτη.

Χωρίζονται σε Ιδιόφωνα (Λαλίτσες, Κοχύλας ή Μπουρού, Βούγκες, Η ροκάνα, Κουτάλια, Κουδούνια, Ζίλια, Τρίγωνο), Μεμβρανόφωνα (Το Νταούλι, Το ντέφι, Το τουμπελέκι), Αερόφωνα (Οι φλογέρες, Το σουραύλι, Η Μαντούρα, Ο Ζουρνάς, Η τσαμπούνα, Η γκάιντα, Το κλαρίνο), Χορδόφωνα (Ταμπουράς, Το μπουζούκι, Το Λαγούτο, Το Ούτι, Το σαντούρι, Το κανονάκι ή ψαλτήριο,Οι λύρες, Ο κεμεντζές, Το βιολί).